در حقوق جزا، افتراء جرمی است که عناصر آن عبارت است از:الف) نسبت دادن امری به شخصی به صورت حکایت و خبر دادن. بنابراین اگر شخصی به قصد ایجاد توهین و انشاء حرمت به دیگری بگوید: «ای دزد»، این عمل مشمول افتراء نیست.ب) امری که به دیگری نسبت داده می‌شود باید جنایت یا جنحه باشد. (ماده ۲۶۹ قانون جزا)ج) نسبت دادن باید صریح و متوجه یک یا چند شخص معین باشد؛ البته ذکر نام شخص ضرورت ندارد و همین که شخص قابل تعیین باشد کافی است.د) وجود قصد اضرار به شخصی که مورد نسبت قرار گرفته است. بنابراین صرف نسبت دادن امر مذکور کافی نیست و برای تحقق جرم، قصد زیان رساندن نیز لازم است. به همین دلیل، شکایت به مراجع قضایی به خودی خود افتراء محسوب نمی‌ شود.هـ) نسبت دادن جرم باید از راه‌ هایی باشد که قانون تعیین کرده است؛ مانند:اوراق چاپی یا خطی، انتشار اعلان، بیان در مجامع عمومی. (ماده ۲۶۹ قانون جزا)و) اگر نسبت‌ دهنده بتواند صحت مطلبی را که به دیگری نسبت داده در دادگاه صلاحیت‌دار ثابت کند، از مجازات معاف می‌شود. بنابراین اثبات صحت نسبت، جزء عناصر تشکیل‌ دهنده جرم افتراء نیست، بلکه از جهات معافیت از مجازات است. (مواد ۲۷۰ و ۲۷۱ قانون جزا)