انسداد در علم اصول فقه به وضعیتی گفته می‌شود که دستیابی به علم (قطع و یقین) یا دلیل معتبر شرعی (علمی) نسبت به بخش عمده‌ای از احکام و مقررات فقهی امکان‌پذیر نباشد. در این حالت، فقیه ناچار است برای استنباط احکام از روش‌ها و اصول جایگزین استفاده کند. مقصود از علم، یقین و قطع به حکم شرعی است و مقصود از علمی، دلیلی است که هرچند یقین‌آور نیست، اما قانون یا شارع آن را برای استنباط حکم معتبر شناخته است.