انسداد باب علم و علمی از اصطلاحات علم اصول فقه است و به وضعیتی گفته می‌شود که راه دستیابی به علم (یقین) و ادله معتبر شرعی (علمی) برای استنباط بسیاری از احکام فقهی مسدود یا بسیار محدود باشد. بر اساس این نظریه، در صورت انسداد، فقیه می‌تواند در موارد لازم به ظن معتبر یا حتی بنا بر برخی دیدگاه‌ها به مطلق ظن برای استنباط احکام استناد کند.